نسخه سینمایی موزیکالی به همین نام: سانی، دختری از شهرستان، به برلین می‌آید تا با ستاره راکی به نام جانی ملاقات کند که پس از یک کنسرت آدرسش را به او داده بود. سانی در مترو به سمت کرویتسبرگ با چند شخصیت عجیب و غریب آشنا می‌شود، از جمله یک «گاوچران آسفالت» به نام بامبی. بامبی به سانی می‌گوید که آدرس جانی در کرویتسبرگ وجود خارجی ندارد. سانی و بامبی با هم تلاش می‌کنند تا این ستاره راک را در کلان‌شهر شلوغ برلین پیدا کنند.

یک شب هافمن در جستجوی همسرش که از او جدا شده، به مرکز جوانانی می‌رود که همسرش در آنجا کار می‌کند. پلیس در آنجا مشغول دستگیری رادیکال‌هایی است که به این مرکز رفت‌وآمد دارند. هافمن به داخل ساختمان می‌دود و در نهایت از ناحیه سر مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد. او با آسیب مغزی، فلج نسبی و ناتوانی در تکلم به هوش می‌آید. پلیس او را به چاقو زدن به یک افسر متهم می‌کند؛ در حالی که رادیکال‌ها او را به عنوان قربانی بی‌گناه خشونت پلیس معرفی می‌کنند. هافمن در طول دوران نقاهت طولانی خود در بیمارستان، باید تکه‌های زندگی خود را کنار هم بگذارد و تلاش کند تا حوادث آن شب را به یاد آورد.

فرانتس بلوم که در خانواده‌ای مرفه به دنیا آمده بود، جوانی بی‌دغدغه‌ای را سپری کرد تا اینکه مدتی پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، توسط پلیس دستگیر شد. چرا که این مرد جوان با همدستی گروهی از پسران ناباب، در سرقت از یک بانک شرکت کرده بود؛ یک «اقدام قهرمانانه» که برای او شش سال زندان به همراه داشت. او پس از افتادن به پشت میله‌های زندان، با بی‌رحمی و رفتارهای غیرانسانی نگهبانان مواجه شد و رفته‌رفته، اما به شکلی گریزناپذیر، فرانتس به یک شورشی تبدیل شد.